آیا ژنو صحنه مذاکره خواهد بود یا اتمام حجت سیاسی؟
در حالی که رسانههای غربی از برگزاری دور دوم مذاکرات ایران و آمریکا در ژنو خبر میدهند، لحن تهدیدآمیز رئیسجمهور آمریکا، سخن از «ضربالاجل» و گزارشها درباره انتقال سندی از مطالبات واشینگتن به تهران، این تردید را ایجاد کرده است که نشست پیشرو بیش از آنکه میدان چانهزنی باشد، صحنه اتمام حجت سیاسی باشد.
در حالی که رسانههای غربی از تعیین زمان و مکان دور دوم مذاکرات ایران و آمریکا خبر میدهند، لحن تند رئیسجمهور آمریکا و تأکید او بر «ضربالاجل ذهنی» و «توافق از پیش تعیینشده»، این پرسش را پررنگ کرده است که نشست ژنو صحنه گفتوگو خواهد بود یا محل ابلاغ خواستههای حداکثری واشینگتن؟
خبرگزاری رویترز و پایگاه خبری آکسیوس در گزارشهایی جداگانه اعلام کردهاند دور دوم مذاکرات ایران و آمریکا قرار است روز سهشنبه در ژنو سوئیس برگزار شود. رویترز به نقل از یک منبع آگاه نوشته است هیأتی آمریکایی با حضور استیو ویتکاف و جرد کوشنر در این گفتوگوها شرکت خواهند کرد و طرف عمانی نیز نقش میانجی را بر عهده دارد.
آکسیوس نیز به نقل از چند منبع مطلع گزارش داده این نشست با هدف جلوگیری از تشدید تنشها و وقوع جنگ برنامهریزی شده است؛ نشستی که در ظاهر بر مدار دیپلماسی میچرخد، اما نشانههای میدانی و سیاسی تصویر پیچیدهتری ارائه میدهند.
سایه ضربالاجل و تهدید
دونالد ترامپ در تازهترین اظهارات خود اعلام کرده است ایران برای جلوگیری از حمله باید «همان معاملهای را که از روز اول باید میداد، حالا بدهد» و تأکید کرده اگر «توافقی درست و واقعی» ارائه شود، حملهای در کار نخواهد بود. او همچنین گفته است «در ذهن خود ضربالاجلی» برای ایران تعیین کرده است.
چنین مواضعی بیش از آنکه از آمادگی برای یک مذاکره متوازن حکایت داشته باشد، این برداشت را تقویت میکند که واشینگتن چارچوب مطلوب خود را از پیش ترسیم کرده و انتظار دارد تهران در همان چارچوب حرکت کند.
سند عمانی و پیامهای واشینگتن
در همین چارچوب، آکسیوس گزارش داده است که پس از گفتوگوی استیو ویتکاف با وزیر خارجه عمان، مجموعهای از پیامها و نکات مورد نظر آمریکا به مسقط منتقل شده و در قالب سندی در اختیار علی لاریجانی، دبیر شورای عالی امنیت ملی ایران که به عمان سفر کرده بود، قرار گرفته است.
انتشار این گزارش، این گمانه را تقویت کرده که بخشی از دستورکار نشست ژنو پیشاپیش از سوی آمریکا تدوین شده است؛ موضوعی که میتواند ماهیت گفتوگوهای پیشرو را از «چانهزنی دوجانبه» به «ابلاغ مطالبات» تغییر دهد.
مذاکره یا اعلام موضع؟
مجموعه این تحولات نشان میدهد نشست ژنو در فضایی برگزار خواهد شد که همزمان حامل پیامهای دیپلماتیک و تهدیدآمیز است. از یک سو سخن از جلوگیری از جنگ و ادامه مسیر گفتوگوست و از سوی دیگر، تأکید بر ضربالاجل و خواستههای غیرقابلچانهزنی.
با این حال، سرنوشت این نشست بیش از هر چیز به واکنش تهران به مطالبات اعلامی یا منتقلشده از سوی واشینگتن بستگی دارد؛ اینکه ایران این چارچوب را مبنای گفتوگو بداند یا آن را نشانهای از اتمام حجت سیاسی تلقی کند، پرسشی است که پاسخ آن در ژنو روشن خواهد شد.
ثبت دیدگاه